نمی شود كه بهار از تو سبز تر باشد

گل از تو گلگون تر امید ازتو شیرین تر نمی شود

 پاییز     فضای نمناكی جنگلی اش برگهای خسته زردش غمگین تر ازنگاه تو باشد نمی شود  می دانم نمی شود

 آوازی كه مرد روستایی و عاشق با صدایی صاف در اعماق دره می خواند در شمال رنگین تر ازصدای تو باشد

نمی شود كه بهار از تو سبز تر باشد

وصدای شیهه اسبی تنها در ارتفاع كوه

 و صدای گریه" سرداب رود" زمانی كه "تنگه ونداربن" را می ساید

و صدای عابر پیری كه آب میخواهد

به عمق یك سلام تو باشد

 شب هنگام 

  كه خسته ایم از كار 

   كه خسته ایم از روز 

  كه خسته ایم از تكرار

نمی شود كه بهار از تو سبز تر باشد

نمی شود كه تو باشی به مهربانی مهتاب 

 در آن زمان كه روح دردمند ولگردم 

 بستری می جوید  بالینی می خواهد  تا شاید دمی بیاساید

نمی شود كه تو باشی به مهربانی مهتاب

 واین روح دردمند ولگرد   بازهم كوله را زمین نگذارد و سر را به زانوی مهربانی تو

نمی شود كه بهار از تو سبز تر باشد

  شكوفه از تو شاداب تر

  پاییز از تو غمگین تر

نمی شود كه تو باشی شعر هم باشد 

نمی شود كه تو باشی ترانه هم باشد

نمی شود كه تو باشی گلدان یاس هم باشد

نمی شود كه تو باشی بلور هم باشد

نمی شود كه شب هنگام عطر نگاه تو باشد محبوبه های شب هم باشند

نمی شود كه تو باشی و من عاشق تو نباشم

نمی شود كه تو باشی درست همینطور كه هستی

و من هزار بار خوبتر از این باشم

وباز هزار بار عاشق تو نباشم

نمی شود می دانم

  نمی شود كه بهار از تو سبز تر باشد

...

از كتاب «یك عاشقانه آرام »

نادرابراهیمی

.

پنج شنبه ۲۶ اردیبهشت ۱۳۸۷

موقع بیرون اومدن محوطه چشم دوختم به تابلویی که تا همین امروز دوستش نداشتم.تا همین امروز.

.

باغچه سبزی که ساعتها با دوستانم روی چمن هاش لم داده بودیم و به در و دیوار و روز و روزگار فحش داده بودیم.ترم اول همین جا بود که شعر "روز مبادا"ی قیصر رو برای سمانه خوندم و او هم برای من از سهراب خوند:

 نرسیده به درخت

کوچه باغی ست که از خواب خدا سبزتر است

و درآن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ

سر به در می آرد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل...

.

روز آخر بود و من با میله های سبز دانشگاه،درب بزرگ و آهنی، گودال کوچیک و پر از شن زیر پل عابر که بارها پام توش پیچ خورده بود،... و من با خیابان همیشه شلوغ جلال آل احمد خداحافظی کردم!

امروز روز آخر بود...

.

.

.

شنبه ۱۴ اردیبهشت ۱۳۸۷