عادت دارم صفحه اول هر جزوه و دفترچه ای (حتی ریاضی و اقتصاد و آمار) یه شعر بنویسم.بعضی وقتها یاد این عادت دیرینه می افتم و می رم دفترچه های قدیمی رو ورق می زنم و با خاطره ها دمی خوشم به قول معروف! اما امروز یادم افتاد که سال نو رو توی نجوا با شعر شروع نکردم.دلم گرفت.چون خودش احساس کرد داره سنگی می شه!زندگی بدون شعر مثل...مثل جاده ی بی درخته !(من ضرب المثل نسازم چی می شه؟)

عید خوبی بود امسال.هوای تهران مثل هر سال به مدت پونزده روز قابل تنفس و خیابون هاش قابل رفت و آمد بود.یه روز صبح که از خواب پاشدم و عینکم و به چشم زدم، هاج و واج خیره موندم به منظره پشت پنجره.برج میلاد از پشت پنجره اتاقم پیدا بود و من از شدت هیجان مثل برج ندیده ها چسبیده بودم به شیشه !

عید خوبی بود امسال.سی و چهارهزارتومن عیدی گرفتم !یک کیلو و نیم وزن اضافه کردم و دو تا و نصفی مثلاً ترانه گفتم. 6 تا فیلم تلویزیونی و2 تا سی دی دیدم،یه بار سینما رفتم و یه سریال عالی هم تماشا کردم.نظرم راجع به "مرد هزار چهره"اینجاست.راجع به اشتباهی بودن.محاکمه اشتباهی، شاکی و متهم اشتباهی،وکیل اشتباهی و اصلا دادگاه اشتباهی.ممنونم آقای مدیری .سالی یه بارتلنگری به وجدان های مخمور ما می زنی.

راستی"دایره زنگی" هم خوب بود.امشب فرصت نیست بعدا درباره اش می نویسم.

سال هشتاد و هفت داره کم کم می ره به طرف عادی شدن و روزمره شدن.آره دیگه الان نوزده روزش گذشته.چشم به هم می ذاری و می بینی کمتر از نوزده ساعت ازش مونده.این خط این هم نشون !!! ( عجب شرط بندی کردم!)

امسال موقع تحویل سال خیلی به یاد قیصر بودم.تازه دارم باور می کنم که رفته.این شعررو از"دستور زبان عشق"خیلی دوست دارم.تقدیم به دوستداران قیصر و اونها که به یادش اند:

شعر

تا نسوزم

تا نسوزانم

تا مبادا بی هوا خاموش...

پس چگونه

بی امان روشن نگه دارم

سال ها این پاره آتش را

در کف دستم؟

تا بدانم همچنان هستم!

.

دوشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۸۷