سال هاست دوم خرداد که می رسه شوق عجیبی پیدا می کنم.یا شاید دلم برای شوق دوم خرداد چند سال قبل تنگ می شه.اینو یک بار به دوستی گفتم و او بهم جوابی داد که معنیش این بود:"تو هم مثل بقیه فقط ژست گرفتی...".بعد از اون بود که فهمیدم همه ی همه ی حرف دلت، هر قدر هم صادقانه و از صمیم دل ،گفتنی نیست.چون خیلی ها رو دچار این اشتباه می کنه که داری گولشون می زنی.این که حتی بهترین و دوست داشتنی ترین احساساتت رو گاهی برای خودت نگه داری تا برای دیگران توهم ریاکاری و نقاب زدن پیش نیاد.

به همین خاطر حالا هم نمی گم که چرا دوم خرداد هر سال برای من یعنی اشتیاق...

که خاطره ی آن صبح خیس در عطر گل ها جاریست.حتی اگر من و تو باران را از یاد برده باشیم...

.

پنج شنبه ۲ خرداد ۱۳۸۷

تحویل کارت دانشجویی،فرم های تسویه حساب و ....لحظه آخر چشم دوختم به مدیر گروهمون خانوم پ و پرسیدم:تموم شد؟ دیگه باید برم؟ خندید و گفت:مگه منتظر نبودی؟پوست همه ما رو کندی که من کی خلاص می شم. حالا می گی برم؟ گفتم: یعنی دیگه بر نمی گردم؟ گفت :البته قدم شما سر چشم.اما مدرکتو باید بری از آموزش کل بگیری.خیابون شونزده آذر، نبش پورسینا ، ساختمونِ ...اینجایی؟ گفتم :بله...گفتین چندروز دیگه؟ ...خداحافظی کردیم.مثل همه آدم های روی زمین ،وقتی می خوان برای همیشه از هم دور باشن:دست تکون دادیم!موقع بیرون اومدن از دانشکده یه لحظه تامل کردم.درست ایستادم جایی که روز اول مهر سال هشتاد و یک ایستاده بودم و دنبال کلاسم می گشتم.همونجا بود که چشمم افتاد به اون استخر و فواره هاش.بعد از اون بود که اون نیمکت های آبی و رنگ پریده شدن همدم تنهایی های من.ساعت های بین کلاسها.ساعت های قبل از امتحان،لحظه های دلگیری و تنهایی،غصه ها ،ترس ها ،نگرانی ها و گاهی شادی های من.

.

 انتخابات شورای صنفی دانشکده مدیریت دانشگاه تهران

و تبلیغات نامزد ها !

دوشنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۸۷

عادت دارم صفحه اول هر جزوه و دفترچه ای (حتی ریاضی و اقتصاد و آمار) یه شعر بنویسم.بعضی وقتها یاد این عادت دیرینه می افتم و می رم دفترچه های قدیمی رو ورق می زنم و با خاطره ها دمی خوشم به قول معروف! اما امروز یادم افتاد که سال نو رو توی نجوا با شعر شروع نکردم.دلم گرفت.چون خودش احساس کرد داره سنگی می شه!زندگی بدون شعر مثل...مثل جاده ی بی درخته !(من ضرب المثل نسازم چی می شه؟)

عید خوبی بود امسال.هوای تهران مثل هر سال به مدت پونزده روز قابل تنفس و خیابون هاش قابل رفت و آمد بود.یه روز صبح که از خواب پاشدم و عینکم و به چشم زدم، هاج و واج خیره موندم به منظره پشت پنجره.برج میلاد از پشت پنجره اتاقم پیدا بود و من از شدت هیجان مثل برج ندیده ها چسبیده بودم به شیشه !

عید خوبی بود امسال.سی و چهارهزارتومن عیدی گرفتم !یک کیلو و نیم وزن اضافه کردم و دو تا و نصفی مثلاً ترانه گفتم. 6 تا فیلم تلویزیونی و2 تا سی دی دیدم،یه بار سینما رفتم و یه سریال عالی هم تماشا کردم.نظرم راجع به "مرد هزار چهره"اینجاست.راجع به اشتباهی بودن.محاکمه اشتباهی، شاکی و متهم اشتباهی،وکیل اشتباهی و اصلا دادگاه اشتباهی.ممنونم آقای مدیری .سالی یه بارتلنگری به وجدان های مخمور ما می زنی.

راستی"دایره زنگی" هم خوب بود.امشب فرصت نیست بعدا درباره اش می نویسم.

سال هشتاد و هفت داره کم کم می ره به طرف عادی شدن و روزمره شدن.آره دیگه الان نوزده روزش گذشته.چشم به هم می ذاری و می بینی کمتر از نوزده ساعت ازش مونده.این خط این هم نشون !!! ( عجب شرط بندی کردم!)

امسال موقع تحویل سال خیلی به یاد قیصر بودم.تازه دارم باور می کنم که رفته.این شعررو از"دستور زبان عشق"خیلی دوست دارم.تقدیم به دوستداران قیصر و اونها که به یادش اند:

شعر

تا نسوزم

تا نسوزانم

تا مبادا بی هوا خاموش...

پس چگونه

بی امان روشن نگه دارم

سال ها این پاره آتش را

در کف دستم؟

تا بدانم همچنان هستم!

.

دوشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۸۷